Over angst en vertrouwen

We zijn allemaal besmet door corona, besmet door angsten die ons klein houden en ons leven beperken. We zijn bang om niet goed genoeg te zijn (als ouder, als partner, als werknemer…), om niet genoeg te hebben, om afgewezen te worden, om zichtbaar te zijn, om iets te verliezen (je gezondheid, je relatie, vriendschappen, een job, geld, erkenning)… Angst zet een rem op ons leven! En toch…

Om te groeien hebben we onze angst te erkennen en te omarmen, zonder ons erdoor te laten verlammen. Angst wijst ons op groei: er gebeurt iets nieuws, anders zouden we niet bang zijn. Onze vaste (en vaak verouderde) patronen worden op de proef gesteld. We worden uitgedaagd. Het evidente is niet langer evident. 

Elke crisis daagt ons uit om het ‘anders’ te gaan doen! Zo nodigt ook COVID iets nieuws uit. We can’t go back to normal, want normaal bestaat niet meer. Of zoals Marc Twain zei: “Twenty years from now we will be more disappointed by the things we didn’t do than by the ones we did. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor.”

Dit is een tijd om de stilte op te zoeken. Om ons te legen van het oude. Om de verbinding te ervaren in het alleen-zijn. Met de ander, met de bloem, met het hert, met de aarde.

Een tijd om te geven in plaats van te nemen, om te dienen in plaats van te heersen. Kunnen we in het midden van de storm de stilte ervaren van waaruit het leven spreekt? Kunnen we vertrouwen in plaats van te beven?

In bijlage een meditatie: om ruimte te maken voor de stilte, de verbinding, de liefde!

Van harte, Anneleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *